و ابرو هايت را حضار حضور دادگاه و

  قلبت را قاضي دادگاه و لبانت را هيئت صنفه ي دادگاه قرار دادي

  پس مرا در اين دادگاه به جرم عاشق شدن

  به حبس ابد محكوم مكن

وقتي كه دروغ داور هر ماجرا شود

وقتي هوا هواي تنفس هواي زيست

سر پوش مرگ بر صدا ها شود

وقتي در انتظار يكي پاره استخوان

هنگامه ز جنبش دم ها به پا شود

وقتي به بوي سفره ي همسايه مغز و عقل

بي اختيار معده شود اشتها شود

وقتي كه سوسمار صفت پيش افتاب

يك رنگ رنگها شود

وقتي كه دامن شرف و نطفه گير شرم

رجاله خيز گردد و پتياره زا شود

بگذار در بزرگي اين منجلاب ياس دنياي من به كوچكي انزوا شود

وقتي رو تنه ي يه درختي دو تا قلب مي كشي خوب فكر كن

اولا كه اگه اين قلب رو بكشي ديگه نمي ره پي كارش!تازه اولشه !يعني به محض اينكه دست صاحب قلب دوم رو بگيري و بياري

اينجا و قلب رو بهش نشون بدي تازه اول بد بختي ات شروع مي شه . عين يه سند محضري يه !ديگه نمي شه زد زيرش چون به ثبت رسيده

ديگه بايد كار و زندگيت رو ول كني و برسي به اين دو تا قلب كه خشك نشن.اب به موقع, كود به موقع ,كود به موقع, وجين به موقع, هرس به موقع

بايد صبح به صبح بياي رگ هاي منتهي به قلب رو خوب پاك كني و تو شو سمباده بزني كه يه وقت رگ بسته نشه و عشق سنكوپ كنه

بايد مرتب امپر خونش رو چك كني كه كم نباشه

اگه يه دفعه ديدي خونش كمه بايد از جيگرت خون بريزي توش كه يه دفعه قلبا گير پاژ نكنن

فشار خون, ساعت به ساعت .ميزان قند خون, نيم ساعت به نيم ساعت. ميزان ضربان, دقيقه به دقيقه. شمارش تعداد گلبول هاي قرمز, ثانيه به ثانيه!

كوچه ي قديميه ما بن بسته

ديوار كاهگلي باغ خشك

كه پر از شعراي يادگاريه

مونده بين ما و اون رود بزرگ

كه هميشه مثل بودن جاريه

توي اين كوچه به دنيا اومديم

توي اين كوچه داريم پا مي گيريم

يه روزم مثل پدر بزرگ بايد

تو همين كوچه ي بن بست بمي ريم

اما ما عاشق بوديم مگه نه؟

نمي تونيم پشت ديوار بمونيم

ما يه عمره تشنه بوديم مگه نه؟

نبايد ايه ي حسرت بخونيم

بي حضور تو چه عجيبه گريه كردن

تو كه نيستي تا ببيني دل اسمون شكسته

جاده تا صبح قيامت منو اين پاهاي خسته

با عبور هر ستاره كوه سبز تو رو ديدم

زير قطره هاي بارون صداي پاتو شنيدم

مي توان شاد بود و شاد زيست ...

مانند قلب كودكي كه قهر هارا اشتي مي دهد و زشتي ها را زيبايي مي بيند

مي توان معصوم بود و معصومانه زيست...

مانند چشمان كودكي كه برق معصوميت ان از كيلومتر ها پيداست و در  چهره اش شادي موج مي زند عاري از هر گونه نفرت

مي توان ديوانه بود و ديوانه وار زيست.....

مانند كسي كه ديوانه وار عرض كوچه ها را مي پيمايد و روي جدول خيابان راه مي رود تا پشت در كلاس با چشماني اشك الود نايستد

مي توان عاشق بود و عاشقانه زيست....

مانند كودكي كه عاشقانه معلمش را مي نگرد  دستان گرمش را به دست او مي سپارد و بر گونه اش بوسه مي زند

چرا بغض صد ترانه توی اندوهت نشسته؟

پشت این شبای زخمی یه نفر نیست که بمونه

سهم تو کنج قفس نیست قسمت تو اسمونه

                                                چيدن اين گل گناه است و نچيدن مشكل است

                                                هر چه جز معشوق بر روي بيگانگي است

                                                بوي يوسف را ز پيراهن شنيدن مشكل است

                                                بي چراغان تجي طور سنگ تفرقه است

                                                كعبه و بتخانه را بي يار ديدن مشكل است

                                                غنچه را باد صبا از پوست مي ارد برون

                                                بي نسيم شوق پيرهن دريدن مشكل است

                                                بر ندارد ميوه تا خام است از شاخسار

                                                 زاهد نا پخته را از خود بريدن مشكل است

                                                بي قراران هر نفس در عالمي جولان كنند

                                                همچو بوي گل به يك جا ارميدن مشكل است

                                                ماتم فرهاد بستون را سرمه داد

                                                بي هم اوازي نفس از دل كشيدن مشكل است

                                                در گلستاني كه بوي گل گراني مي كند

                                                با قفس بر عندليب ما پريدن مشكل است

                                               هر سرموي تو را با زندگي پيوند هاست

                                               با چنين دل بستگي از خود بريدن مشكل است

                                               مي توان راز دهان يار را تفسير كرد

                                               در نزاكت هاي فكر ما رسيدن مشكل است

                                               تا نگردد جذبه ي توفيق صائب دستگير

                                               از گل تعمير پاي خود كشيدن مشكل است

به ما ميزني يه دستي........................  بابا تو ديگه كي هستي

چه قولا كه ندادي.............................   دل رو دنبالت كشوندي

روي قولات نموندي........................... دل منو خوب سوزوندي

يه روزي مهربوني............................. يه روز دشمن جوني

خودت نمي دوني ............................. ..مي ري يا كه مي موني

يه روز عاشق عاشق.........................  يه روز آيينه ي دق

يه روزي پر از دروغي.....................  .يه روزي پر از حقايق

شبي ياد دارم كه چشمم نخفت

شنيدم كه پروانه با شمع گفت

كه من عاشقم گر بسوزم رواست

تو را گريه و سوز باري چراست

بگفت اي هوا دار مسكين من

برفت انگبين يار شيرين من

چو شيريني از من به در مي رود

چو فرهادم اتش به سر مي رود

همي گفت و هر لحظه سيلاب درد

فرو مي دويدش به رخسار زرد

كه اي مدعي عشق كار تو نيست

كه نه صبر داري نه ياراي ايست

تو را اتش عشق اگر پر بسوخت

مرا بين كه از پاي تا سر بسوخت

فكر نكني عزيزم كه قلبم بي تو پيره  اگه يه روز نباشي تو تنهايي ميميره فكر نكني عزيزم اگه بري از اين شهر اين دل تنها بازم سراغتو مي گيره فكر نكني عزيزم كه دل برات تنگ شده قصه ي ما تموم شد دلم ديگه سنگ شده عشق منو تو ديگه مرهم دردم نيست برو ديگه زمونه اسم تو رو بلد نيست اين ارزو مي ميره كه باز تو رو ببينم ديگه نمي خوام از عشق كنار تو بشينم يه روزي ارزوم بود همدم و يارم بشي حالا ديگه نمي خوام كه چشماتو ببينم برو برو مسافر دنبال عشق تازه بازم يه جور ديگه يه حرف تازه اي باش راتو برو مسافر جاده ي عشق درازه

                             با تو از بهونه هاي تو دلم حرف مي زنم

                             تو رو با خاطره هام به اوج غصه مي برم

                             با تو ميگم قصه هامو ببيني مرگ صدامو با تو من بودم و يك دونه بودم

                             با تو انگار توي يك خونه بودم چرا ديوونگي كردم با دلم چي شد اون خاطره هاي تو دلم؟

                                 برو برو برو از ياد من برو   

                                 برو برو برو  از پيش من برو  

                                 برو برو برو من نمي خوام ديگه تو رو  

                                 برو برو برو دوست ندارم ديگه تورو

                                 برو برو برو قسم نمي خورم تو رو  

                                 برو برو  برو نفرين نمي كنم تو رو  

                                 برو برو برو گريه نكن واسم برو    

                                 برو برو برو دلمو شكستي برو

                                 دلت نسوزه برو   

                                 برو تنهام بذار برو  

                                 گفتي كه سير شدي ازمن همون بهتر بذار برو    

                                 گفتي كه عاشق نبودي همون بهتر عاشق نشدي  

                                 كاري كردي كه دلم نمي خواد ببره اسم تو رو  

                                 اگه منو دوس نداري چرا سر به سرم ميذاري   

                                 اگه عاشقم نبودي چرا پا روي قلبم ميذاري  

                                 دلت نسوزه برو برو تنهام بذار برو كاري كردي كه دلم نمي خواد ببره اسم تورو

                                 برو برو برو سر به سرم نذار برو  

                                 بروبروبرو پا روي قلبم نذار برو  

                                 برو برو برو از تو بريدم برو           

                                برو برو برو ديوونم كردي برو     

                                سوختم و ساختم به پات همه هستيمو دادم برات  

                                حتي نمردي برام تا كه منم بميرم برات  

                                خستمو خستم از تو من كه دلمو نبستم به تو     

                                خودت مي خواستي بري همون بهتر بذار برو           

بي خيال از اينكه بارونه چشام.

بي خيال از اين شكار دل تو .هدفش گم شده اين تير نگام.

بي خيال از اينكه من پاي عشقت جون مي دم.

بدون اينو يه روزي عشق رو بهت نشون مي دم .

بدون از دوريت نمي ميره دلم از دل سرد تو مي ميره دلم.

تو دلم اين همه سنگيني نكن روزاي خوب منو باروني نكن .

       اخر روزاي خوبمون كه گريه زاري بود

       روزاي بد مي رن و روزاي بد تر مي يان 

       از دل غم زده ي من نميدونن چي مي خوان

      روزگار چرخيد و من اثير درمان شدم توي بد بياري ها راهي زندان شدم

     خلاصه اي روزگار خنجرت و به ما زدي ولي من با اين غزل مي گم كه اشتباه زدي

     حالا اشك خون به چشم اينو واست مي خونم الهي دستت بشكنه كه خنجرت خورد به جونم

                نرو از پيشم نرو نذار بميرم تو بذار تو خلوتت اروم بگيرم 

               خوبه اشنايي مون باز فرق كرده كي گل ارزوتو پر پر كرده؟

                همه مي گن از صدام بغض جدايي مي باره

                نمي بينن اشكامو كه از گدايي مي باره

                به خدا بغض صدام از دوري يارم نيست

                بغض ديگر هست تو صدام قلب گرفتارم نيست

آن شب را خوب به ياد دارم كه اسمان ابري بود و نيلوفري تنها در بركه اي بي اب مي خشكيدو
سنجاقكي در امتداد اندوه گم مي شد و گهگاهي غوكي مي خواند
به ياد دارم كه آن شب كسي مي آمد
آمد و ما را با خودش برد ومن ترسيدم
چه خوب مي شد اگر آن شب مي توانستم از چنار پير بالا بروم و دستهايم را
دراز كنم تا ماه را در آغوش بگيرم
اما مي دانم ماه در كوچكي انگشتان من خواهد مرد
به ياد دارم كه از دور شب پره اي مي امد و من آمدنش را ميديدم
چه خوب مي شد اگر
امشب آسمان ابري بود ولي ديگر غوكي نمي خواند
و چه خوب مي شد اگر ابرهاي تيره و تار از آسمان دلم دور مي شدند
و مي گذاشتند تا انوار طلايي محبت
بر سرزمين زندگي ام بتابد
چه زيبا بود اگر
سروده ام را بر گلبرگي از گل سرخي مي نوشتم
و ان را همراه قاصدك به ديار خوبي ها مي فرستادم
تا شايد سرخي نامه ام عشق رزنده كند

                                    يادمه برق چشاي مهربونت اولين شب

                                    يادمه فالمو خوندي تو دلم مثل يه خاطره موندي

                                    يادمه گفتم اين لحظه ي كم تو  چرا پا  گذاشتي روي قلبم

                                    ييادمه ناز دو چشماي قشنگت

                                    يادمه اون گونه هاي رنگارنگت

                                    يادمه مهربونيت با دلم يادمه برق چشاي مهربونت

مي شنوم صداي پاتو كه داره دور ميشه از من كاشكي يه خواب و خيال بود توي روياي شب من گرمي دستاي تو دستامو اروم مي كنه اي واي اگه دستات بره تركم بكنه ؟نرو بي تو  دلم ميگيره دل بي تو تنهايي مي ميره دل بي تو اينجا گوشه گيره بي تو من از اينجا نمي رم من بي تو تنهايي مي ميرم يادمه غروب پاييز گفتي قلبم تو رو مي خواد اي واي بر من دروغ بود همه حرفات  دل من چه بچه گونه به دروغات تكيه مي كرد پس چي شد مهر و محبت مهربونم نرو برگرد نرو بي تو دلم مي گيره دل بي تو تنهايي مي ميره

ميدوني وقتي كه باشم يا اگه حتي نباشم يا اگه از تو جدا شم مي ميرم برات مي دوني تا وقتي هستم تا خدا رو مي پرستم  اگه باشم و نباشم مي ميرم برات ميميرم برات به ياد خنده ها به ياد گريه هات ميميرم برات ببين كه خسته ام بي تو شكسته ام وقت رفتنات مي ميرم برات

گفتي از ياد تو ميرم نه عزيزم مگه ميشه به جا چشمام قلبم اما پيش توست تا همشه فاصله بين منو تو تا كجا دنباله داره قسمت اين بود كه جدا بمونيم از هم تا هميشه روز موعود مطمئن باش كه زيادم دور نيست من كنار تو و تو مال مني تا هميشه نمي دونم كه كجا و با كه هستي نمي خوامم كه بدونم با تو من خونه اي ساختم توي قلبم تا هميشه مگه تو نخواستي قول منو تو بمونه پا بر جا من كه موندم ولي از تو خبري پيدا نميشه يه روزي يه وقت يه جايي چشم من مي افته توي چشماي تو اما اين همون خياله كه با من هست تا هميشه نمي خوام كه نا اميدي بشينه تو قلب خسته ام چه ديدي خدا رو شايد بشي مال من هميشه روز موعود مطمئن باش كه زيادم دور نيست من كنار تو و تو مال مني تا هميشه

خيلي سخته عزيزترين كست ازت بخواد فراموشش كني!!

خيلي سخته سالگرد اشنايي با عشقت رو بودن حضور خودش جشن بگيري!!

خيلي سخته روز تولودت همه بهت تبريك بگن٬جز اوني كه فكر مي كني بخاطرش زنده اي!!

خيلي سخته به خاطر يه نفر غرورتو بشكني٬بعد بفهمي دوستت نداره!!

خيلي سخته همه چيزتو به خاطر يه نفر از دست بدي!!

اما اون بگه نمي خوامت؟!!؟!!؟!!

نه نمي خوام ببينمت نه  برو از پيشم برو ديگخ ازت بدم مي ياد ديگه نمي خوامت تو رو منو واسه وقتي مي خواي كه خلوته دور و برت خبر اوردن مي دونم خيلي شلوغ شده سرت  مي رسه اون روزي كه باز مي ياي و مي افتي به پام ولي ديگه با ديگرون فرقي نمي كني برام پاشو برو اين اخرشه اخر خط منو تو  نه نمي خوام ببينمت نه ديگه حرفش هم نزن حرفي نمونده بين ما از اين به بعد نه من نه تو

شب بروي شيشه هاي تار

مي نشستم آرام چون خاكستري تبدار

باد نقش سايه ها را در حياط خانه هر دم زير و رو مي كرد

پيچ نيلوفر چو دودي موج مي زد بر سر ديوار

در ميان كاجها جادوگر مهتاب

با چراغ بيفروغش مي خزيد آرام

گويي او در گور ظلمت روح سر گردان خود را جستجو مي كرد

من خزيدم در دل بستر

خسته از تشويش و خاموشي

گفتم اي خواب اي سر انگشتت كليد باغهاي سبز

چشمهايت بر كه تاريك ماهي هاي آرامش

كولبارت را به روي كودك گريان من بگشا

و ببر با خود مرا به سرزمين صورتي رنگ پري هاي فراموشي

از دريا پرسيدم كه اين امواج ديوانه ي تو از كرانه ها چه مي خواهند؟

چرا اينسان پريشان و در به در سر به كرانه هاي از همه جا بي خبر مي زنند؟

دريا در مقابل سوالم گريست.....!امواج هم گريستند.....!

آنوقت دريا گفت كه طعمه ي مرگ تنها آدمها نيستند........ امواج هم مثل آدمها مي ميرند و اين امواج زنده هستند كه لاشه ي امواج مرده را شيون كنان به گورستان سواحل خاموش مي سپارند

آسمان كاملا صاف بود مهذا پاره ابري سياه صورت  نازنين ماه را در سياهي خود ناپديد مي كرد...... گفتم آسمان با اين صافي معلوم نيست اين قطعه ابر سياه از گريبان ماه چه مي خواهد.....؟ اشاره  به ابر كرد آهي كشيد و گفت آن.......؟ آن ابر نيست.......عصاره است ......عصاره ي ناله هاي پنهاني عشاق واقعي است..........روي ماه را پوشانده است تا ماه شاهد عشق دروغ من وتو نباشد.........

چه اشتباهي كردم كه اسمت و آوردم خوبيش اينه لا اقل واست قسم نخوردم راستي چه عالمي بود اگه بدا نبودن جدا ميشيم ما از هم چون خيلي ها حسودن ديشب تا صبح نشستم زير نگاه مهتاب تو خيلي خوبي اما فقط تو عالم خواب عكسا و هديه هاتم ميدم به يه واسطه تا كه به خير و خوشي تموم شه اين رابطه حرفاي عاشقونه همش مال قديمه مثل همون حرفا كه ما ها به هم زديمه هر وعده اي كه دادي به هر كسي عمل كن غصه هاشو يه جوري با مهربوني حل كن نذار كه عشقت واسش مشكل و درد سر شه نذار كه از دست تو راهي يه سفر شه چه وقتايي تلف شد با تو سر قرارا تكليفا روشن مي شه هميشه تو بهارا

گناه تو همين بود نداشتن صداقت اما گناه من بود نكردن خيانت سفيدي نگاهت ناب شبيه برفه اب ميشه زود و فقط به قيمت يه حرفه ديگه خدا نگهدار لحظه هاي قيمتي منو ببخش عزيزم هر كي داره قسمتي دنيا روهم اگه بدي دلم ازت صاف نميشه دلي كه بشكنه و كدر شه شفاف نميش